Αξιοθέατα στο νησί μας

opsishouses

13 Ιουλίου 2017

Δεν υπάρχουν Σχόλια

Λαογραφικό Μουσείο

Το Λαογραφικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1976 από τον Σύνδεσμο Σεριφίων ώστε να διατηρήσει και να παρουσιάσει την κληρονομιά του τόπου. Στεγάζεται σε ένα όμορφο αρχοντικό οίκημα στην Κάτω Χώρα, απέναντι από την εκκλησία Αγίου Αντωνίου και το Ηρώο.

Φιλοξενεί πληθώρα οικιακών σκευών και αντικειμένων καθημερινής χρήσης, υφαντά, έπιπλα, αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, παραδοσιακές τοπικές ενδυμασίες και φωτογραφικό υλικό. Επιπλέον εκτίθενται διάφορα πετρώματα που βρέθηκαν στο νησί, καθώς και μία μικρή αναπαράσταση ενός παραδοσιακού νοικοκυριού.

Το μεγαλύτερο μέρος των εκθεμάτων προέρχεται από δωρεές Σεριφιωτών και μερικά έχουν ταξιδέψει από την υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό, αφού παλιότερα η εμπορική και μεταλλευτική δραστηριότητα στο νησί προσέλκυε εκατοντάδες κόσμου για εργασία.

Είκοσι χρόνια μετά την ίδρυση του μουσείου και ακριβώς πίσω από αυτό, δημιουργήθηκε το Θέατρο Σερίφου, χωρητικότητας 300 θεατών. Εδώ πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ανάμεσα σε αυτές και το καλοκαιρινό Φεστιβάλ Σερίφου.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: +30 22810 51181 Είσοδος: Ελεύθερη

Μεγάλο Λιβάδι & Μεταλλεία

Το Μέγα Λιβάδι είναι ένας οικισμός που δημιουργήθηκε στον ομώνυμο απάνεμο όρμο τη δεκαετία του 1880, όταν τα μεταλλεία της Σερίφου βρίσκονταν στο απόγειό τους. Εκτός από κατοικίες των εργατών υπήρχαν αστυνομικός σταθμός, χημείο, σχολείο, παντοπωλεία, καφενεία και ταβέρνες. Οι κάτοικοι την εποχή εκείνη έφταναν τους επτακόσιους.

Μετά τον ερχομό του Εμίλ Γκρώμαν (Emile Grohmann), μεταφέρονται εδώ το 1890 τα γραφεία της εταιρίας «Σέριφος-Σπηλιαζέζα» που εκμεταλλευόταν τα μεταλλεία του νησιού. Στεγάζονταν στο Διοικητήριο, ένα νεοκλασικό κτήριο στο αρχιτεκτονικό στυλ του Ερνστ Τσίλλερ (Ernst Ziller), του οποίου τα ερείπια στέκουν ακόμα στην άκρη της παραλίας. Μπροστά από την είσοδό του βρίσκονται δύο φοίνικες, μάρτυρες του ένδοξου παρελθόντος. Λίγα μέτρα πιο πέρα βρίσκεται το λιτό μαρμάρινο Ηρώο, αφιερωμένο στους τέσσερις μεταλλωρύχους που έχασαν τη ζωή τους στην αιματηρή απεργία της 21ης Αυγούστου του 1916, προασπίζοντας το δικαίωμά τους για καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας.

Σημαντικό φωτογραφικό υλικό και πετρώματα θα δεις επίσης στο Λαογραφικό Μουσείο, στην Κάτω Χώρα. Λίγα κατοικημένα σπίτια έχουν απομείνει πια στον οικισμό, ενώ λειτουργούν και δύο παραθαλάσσιες ταβέρνες. Στην αριστερή πλευρά του όρμου θα δεις εγκαταστάσεις των μεταλλείων, όπως τη σκάλα φόρτωσης, βαγονέτα μεταφοράς σιδηρομεταλλευμάτων, ερείπια κτιρίων και ράγες που διατρέχουν την πλαγιά από στοά σε στοά. Κοντά στη σκάλα φόρτωσης, στην περιοχή του «Αλμυρού», υπάρχει πηγή που αναβλύζει χλιαρό ιαματικό νερό. Στο σημείο αυτό ο Γκρώμαν είχε κατασκευάσει λουτρά με σκοπό να χρησιμοποιούνται από τους εργάτες για θεραπευτικούς λόγους – κτίσματα που δεν σώζονται σήμερα. Ψηλότερα βρίσκεται η είσοδος μιας στοάς που διαπερνάει το λόφο και καταλήγει στο λόφο πάνω από το Μαλλιάδικο και τον Καλόγερο, αλλά απαιτείται έμπειρος συνοδός γιατί κρύβει μερικά πολύ επικίνδυνα σημεία.

Το Μοναστήρι των Ταξιαρχών

Ανάμεσα στη διασταύρωση προς Πλατύ Γιαλό και το χωριό Γαλανή, στο βόρειο τμήμα της Σερίφου, βρίσκονται η εκκλησία της Παναγίας Ζωοδόχου Πηγής με το μικρό κοιμητήριο και απέναντί της το ανδρικό Μοναστήρι των Ταξιαρχών, αφιερωμένο στους προστάτες του νησιού Αρχάγγελους Γαβριήλ και Μιχαήλ. Η κατασκευή του τοποθετείται στα τέλη του 16ου αιώνα, αλλά λέγεται ότι προϋπήρχε στη θέση του μία μικρή εκκλησία από τα μέσα του 15ου αιώνα. Κατά την παράδοση, ένα Κυπριακό καράβι που έφυγε από την Κύπρο το 1570, όταν αυτή καταλήφθηκε από τους Τούρκους, κατέληξε στον Πλατύ Γιαλό. Στο πλοίο αυτό υπήρχε η εικόνα του Ταξιάρχη (Μιχαήλ), την οποία ο καπετάνιος δώρισε στο εκκλησάκι. Την ίδια περίοδο άρχισαν να κατασκευάζονται γύρω του τα κελιά όπου έμεναν οι μοναχοί. Η εικόνα θεωρήθηκε θαυματουργή, έκανε το εκκλησάκι γνωστό στις Κυκλάδες και την υπόλοιπη Ελλάδα και του απέφερε σημαντικό πλούτο από τα αφιερώματα που έστελναν οι πιστοί. Το γεγονός αυτό δεν άργησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των πειρατών που λεηλατούσαν το Αιγαίο και στάθηκε αφορμή συχνών επιδρομών στο νησί, με τον Ταξιάρχη να είναι ένας από τους κύριους στόχους. Το κτίσμα υπέστη επανειλημμένα πολλές ζημιές, μέχρι που το 1659 πήρε την τωρινή φρουριακή μορφή του. Το «καστρομονάστηρο» -πλέον- των Ταξιαρχών απέκτησε οχυρωματική σχεδίαση με ψηλό περιμετρικό τείχος, πολεμίστρες και παρατηρητήρια για τους σκοπούς, τα οποία δυστυχώς δεν σώζονται σήμερα. Η μία και μοναδική μικρή είσοδός του τοποθετήθηκε ψηλά (σχεδόν 4 μέτρα) και η πρόσβαση σε αυτή γινόταν με κινητή σκάλα που αφαιρούνταν όταν δεχόταν επιδρομές, ενώ αργότερα αντικαταστάθηκε από μόνιμη, πετρόχτιστη. Ακριβώς από πάνω της ανοίχτηκε μία χαραμάδα, από την οποία οι μοναχοί αμύνονταν ρίχνοντας καυτό λάδι για να αποτρέψουν την είσοδο των επιδρομέων. Περνώντας το κατώφλι της Μονής ξεπροβάλει ο θολωτός ναός, με τη ζωηρά χρωματισμένη δίφυλλη πόρτα του να κάνει έντονη αντίθεση με τη ρυτιδιασμένη πρόσοψή του. Πίσω από το διπλό καμπαναριό βρίσκεται ο τρούλος της εκκλησίας, ολόλευκος όπως όλο το κτίσμα του Μοναστηριού. Το εσωτερικό ήταν καλυμμένο από τοιχογραφίες, μεγάλο μέρος των οποίων καταστράφηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά το άριστα διατηρημένο ξυλόγλυπτο τέμπλο του φιλοξενεί ακόμα πολλές αγιογραφίες, εικόνες και τάματα. Το κέντρο του δαπέδου κοσμεί από τα μέσα του 17ου αιώνα μία μαρμάρινη πλάκα με ανάγλυφο τον δικέφαλο αετό, ένα σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που υιοθετήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ναός είναι περιτριγυρισμένος από τους διάφορους χώρους του Μοναστηριού, απλωμένοι σε δύο επίπεδα, όπως το ηγουμενείο, το αλληλοδιδακτικό σχολείο, η βιβλιοθήκη, το πλυσταριό, οι χειρόμυλοι, το μαγειρείο και τα κελιά των μοναχών. Παλιότερα έμεναν εδώ δεκάδες καλόγεροι, που φρόντιζαν τη Μονή και τα κτήματά της. Το 1950 είχαν απομείνει τρείς – ανάμεσά τους ο Αρχιμανδρίτης Μακάριος Κοτσίκος, ο οποίος μετά από λίγα χρόνια παρέμεινε μόνος να συντροφεύει τους επισκέπτες με τη φιλοξενία και τη φιλικότητά του, ενώ παράλληλα είναι εφημέριος στην Παναγιά, τη Γαλανή και τον Καλλίτσο.

Πριν από την επίσκεψή σου φρόντισε να επικοινωνήσεις τηλεφωνικά στο (+30) 22810 51027, για να ενημερωθείς για τις ώρες που είναι ανοιχτό προς το κοινό.

Άσπρος Πύργος

Στη διαδρομή από τη Χώρα προς τους οικισμούς του Μεγάλου Λιβαδιού και του Κουταλά, λίγο πριν την κεντρική διασταύρωση, βρίσκεται ένα ιδιαίτερο μνημείο της Σερίφου: ο Άσπρος Πύργος.

Η χρονολογία κατασκευής του δεν είναι βέβαιη, αλλά τοποθετείται ανάμεσα στον 4ο και τον 3ο αιώνα π.Χ. Οι μεγάλοι λευκοί μαρμάρινοι ογκόλιθοι που τον αποτελούν υψώνονταν κυκλικά για περίπου 12 μέτρα, περιβάλλοντας το ισόγειο και τους δύο ορόφους του. Πλέον σώζεται ένα μικρό μέρος του, με μέγιστο ύψος σχεδόν 5 μέτρα.

Τα χαρακτηριστικά του Άσπρου Πύργου και η πανοραμική θέα του σημείου όπου βρίσκεται υποδεικνύουν ότι λειτουργούσε ως παρατηρητήριο – πιθανότατα για την προστασία αρχαίων ορυχείων της περιοχής. Η μοναδική είσοδος βρισκόταν στο ισόγειο και μία στενή ελικοειδής σκάλα οδηγούσε εσωτερικά προς τους ορόφους, όπου λιγοστά ανοίγματα εξυπηρετούσαν ως παράθυρα και πολεμίστρες.

Το κτίσμα καταστράφηκε λίγους αιώνες αργότερα, υπό άγνωστες συνθήκες. Μεγάλο μέρος του κατέρρευσε προς το εσωτερικό, σφραγίζοντάς το, ενώ οι υπόλοιποι λίθοι σκόρπισαν γύρω του. Στα τέλη του 19ου αιώνα δημιουργήθηκε ένα μικρό κοιμητήριο και χτίστηκαν ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Χαράλαμπο και ένα κτίσμα που εξυπηρετεί ως πανηγυροκέλι.

Οι τετραετείς εργασίες αποκατάστασης του Άσπρου Πύργου (2010-2014), φανέρωσαν τμήματα από τα χαλάσματά του να έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή των μεταγενέστερων κτισμάτων, κρυμμένα πίσω από το σοβατισμένο πέτρινο τοίχο τους. Αν παρατηρήσεις θα δεις μαρμάρινους λίθους ενσωματωμένους στο κτίσμα της μικρής εκκλησίας, οι οποίοι αποτελούν δομικό κομμάτι της και δεν αφαιρέθηκαν.